Een nieuwe functie in Claude Code startte 41 agents tegelijk, verbruikte 5 miljoen tokens en verstookte in één enkele run het halve maandbudget. Klinkt indrukwekkend. De eerlijkere vraag is: heeft u dat überhaupt nodig? In de meeste gevallen luidt het antwoord „nee“ — en juist dat maakt de functie pas interessant.
Het belangrijkste in het kort
- Dynamische workflows (met Opus 4.8): Claude schrijft een JavaScript-script dat tientallen tot honderden sub-agents parallel laat lopen en aan het eind samenvoegt.
- Krachtig, maar duur. Elke agent is een volwaardige Claude-aanroep. Eén workflow kan een maandbudget halveren.
- Vijf instrumenten — skill, sub-agent, agent-team, /goal, workflow — voor uiteenlopende taken. Het verschil: hoeveel agents erbij betrokken zijn en of ze met elkaar praten.
- Diepte vs. breedte: /goal herhaalt tot het doel bereikt is; een workflow verdeelt breed over veel agents.
- Conclusie: Voor kenniswerk en automatisering zelden nodig. Voor grote, parallelle codetaken zinvol.
Waar het om gaat
Met Claude Opus 4.8 heeft Anthropic een nieuwe functie in Claude Code geïntroduceerd: dynamische workflows. Op het eerste gezicht sticht dat verwarring. Er zijn al sub-agents, agent-teams en /goal. Waarom nu nog een concept — en wanneer zet u het in, zeker met het oog op de kosten die in het spel zijn?
Ik neem dat als aanleiding om de vijf instrumenten netjes uit elkaar te houden. Niet omdat u ze allemaal dagelijks nodig heeft, maar omdat het helpt te weten wat een functie doet en wanneer ze een echt probleem oplost — in plaats van mee te doen omdat het nieuw is.
Vijf instrumenten die op elkaar lijken
Het eigenlijke verschil is simpel: Hoeveel agents zijn er in het spel — en kunnen ze met elkaar praten?
- Skill — een herbruikbaar recept. Wordt met de tijd beter.
- Sub-agent — parallelle werker met een eigen contextvenster. Praat niet met anderen, alleen terugkoppeling aan de hoofdsessie.
- Agent-team — kleine crew met eigen rollen die zich onderling afstemt en een takenlijst deelt. Duurder.
- Workflow — Claude schrijft een JavaScript-script dat veel agents orkestreert. Resultaten worden aan het eind samengevoegd.
Het doorslaggevende verschil bij de workflow: Wie houdt het plan vast? Bij de workflow is het JavaScript-bestand het plan — en dat laat zich opslaan en opnieuw uitvoeren.
De ladder: meer vermogen, meer risico, meer kosten
- Claude gewoon vragen — nadenken, één webverzoek, één API-call.
- Skill — herhaalbaar proces.
- Sub-agent — werk parallel aan de hoofdsessie.
- Agent-team — parallelle werkers die met elkaar praten.
- /goal — lus, tot een criterium vervuld is.
- Dynamische workflow — grote, parallelle taak.
Het goede nieuws: een workflow zet u niet per ongeluk in gang. Claude vraagt vooraf om bevestiging.
Workflow vs. /goal: breedte tegenover diepte
- /goal is diepte. Een lus die telkens opnieuw toetst of het doel bereikt is. Eén agent doet meerdere rondes.
- Workflow is breedte. Veel sub-agents behandelen verschillende dingen; aan het eind wordt alles samengevoegd. U toetst niet aan een „klaar“-criterium, maar voert een vastgelegd plan uit.
De kostenvraag — eerlijk beantwoord
Elke agent is een volwaardige Claude-aanroep met een eigen context, en er worden er veel gestart. Het grootste deel van de kosten komt aan de invoerkant terecht — goedkoper dan uitvoer, maar het telt snel op.
Drie regels, dezelfde discipline als bij /goal:
- Scope afbakenen.
- Het resultaat benoemen.
- Sub-agents op Haiku zetten, waar dat kan.
Wanneer het zich werkelijk loont
Grijp naar de workflow (of het agent-team) wanneer:
- u elk bestand in een codebase controleert.
- u een migratie over 400 bestanden voor de boeg heeft.
- het risico hoog is en elk deelstuk maximale rekenkracht verdient.
Laat het bij losse wijzigingen, snelle vragen of algemeen kenniswerk. De lakmoesproef: Valt de taak uiteen in veel onafhankelijke, gelijktijdig lopende delen? Zo ja — probeer dan een workflow.
Twee verborgen details
Waar het script wordt opgeslagen
Workflow-scripts belanden standaard globaal in de werkmap van Claude Code. Voor het project draagt u Claude uitdrukkelijk op om in .claude/workflows op te slaan. Daarna is opnieuw uitvoeren triviaal.
ultracode — de duurste trede
Met /effort stelt u het reasoning-niveau van Opus in. Er is echter ook ultracode: het slimst en het duurst. Elke prompt wordt een workflow, veel bevestigingen worden overgeslagen. Nog een detail: het woord „workflow“ licht bij het typen kleurig op, maar zet er niet automatisch een in gang. Betrouwbaar is: „Richt een dynamische workflow voor me in die …“
Het geheel op één pagina
- Snelle losse vraag → gewoon Claude Code vragen.
- Iets dat u herhaalt → een skill.
- Een onoverzichtelijke neventaak → een sub-agent.
- Een kleine crew die zich afstemt → een agent-team.
- Lopen tot een criterium vervuld is → /goal.
- Een grote, parallelle taak → dynamische workflows (met voorzichtigheid).
En MCP’s, CLI’s en API-endpoints laten zich in elk van deze instrumenten inhaken — zo koppelt u uw eigen data en systemen aan.
Conclusie
Dynamische workflows zijn een krachtig instrument voor precies één geval: grote taken die uiteenvallen in veel onafhankelijke, parallelle delen. Voor al het andere zijn een skill, een sub-agent of /goal meestal de eerlijkere — en goedkopere — keuze. De belangrijkste vaardigheid is niet om elke nieuwe functie te gebruiken, maar om te herkennen wanneer een probleem erom vraagt. Precies die vraag stel ik bij elk automatiseringsproject: is het zwaargewicht nodig, of volstaat een slanke, regelgebaseerde oplossing?
Bron: Vrij bewerkt naar „Claude Code Dynamic Workflows Clearly Explained“ van Nate Herk | AI Automation — bekijk op YouTube. Duiding, selectie en formulering zijn van pletzenauer — digital consulting.