Proszę wyobrazić sobie Claude Code jako konsultanta z małym zespołem. Rozmawia Pani tylko z konsultantem. On przekazuje zadania cząstkowe specjalistom i na końcu melduje Pani wynik.
Dokładnie tym są sub-agents. Żadnego hype’u, tylko praktyczne narzędzie do podziału pracy. Ten wpis pokazuje, kiedy się opłacają — a kiedy nie.
Czym jest sub-agent
Sesja główna jest orkiestratorem. To instancja, z którą Pani rozmawia. Uruchamia ona samodzielne sub-agents i przydziela im zadania.
Każdy sub-agent pracuje we własnym, świeżym kontekście. Zwraca tylko zwięzły wynik. Sub-agents rozmawiają z sesją główną, nigdy między sobą.
Dlaczego się opłacają
Cztery powody czynią sub-agents przydatnymi.
- Czysty kontekst. Research, długie logi i obszerne raporty nie trafiają do głównego czatu.
- Praca równoległa. Wiele niezależnych zadań biegnie jednocześnie zamiast po kolei.
- Tanie modele. Żmudną robotę przejmuje mały model, kierowanie — mocny.
- Uczciwe przeglądy. Świeży agent nie jest nastawiony na przytakiwanie Pani.
Wbudowane czy własne
Claude Code ma wbudowane generyczne sub-agents. Obok nich buduje Pani własnych, wyspecjalizowanych agentów. Sub-agent to przy tym nic innego niż plik Markdown.
Na górze znajduje się frontmatter YAML: nazwa, opis, model i dozwolone narzędzia. Opis jest najważniejszą dźwignią. To on decyduje, czy agent pasuje do zadania.
Częstym błędem z praktyki jest zapomniany cudzysłów. Wtedy struktura się załamuje, a agent nigdy nie startuje.
Projekt czy globalnie
Agenci związani z projektem leżą w repozytorium i wędrują razem z nim. Agenci globalni leżą w Pani folderze użytkownika i należą tylko do Pani.
Reguła kciuka: jeśli ma z tego korzystać zespół, miejsce jest w projekcie. Przeniesienie jest trywialne, bo to tylko plik.
Kiedy sub-agent — a kiedy nie
Nie każde zadanie potrzebuje sub-agenta. Zbyt wielu często prowadzi do gorszych wyników. Pomaga jedno proste pytanie.
Czy to od razu wysypie do mojego czatu górę informacji, której już nigdy nie przeczytam? Jeśli tak, proszę delegować. Jeśli nie, zostaje to w sesji głównej.
Proszę używać sub-agents, gdy czytanych jest wiele plików, gdy zadania biegną równolegle albo gdy chce Pani bezstronnego przeglądu.
Proszę z nich zrezygnować przy drobnych zmianach, przy krokach zależnych od siebie albo gdy agent musiałby zadać pytanie zwrotne.
Dynamiczne workflow i „ultra code”
Od Opus 4.8 istnieją dynamiczne workflow. Sesja główna uruchamia wtedy automatycznie wiele sub-agents równolegle. To mocne, ale szybko zużywa Pani limit sesji.
Dlatego słowo wyzwalające zmieniono z „workflow” na „ultra code”. Dzięki temu żaden duży workflow nie ruszy przez przypadek. Proszę używać tego narzędzia świadomie.
Traktować uprawnienia poważnie
Jeśli agent może czytać lub zmieniać dane, trzeba założyć, że kiedyś to zrobi. Proszę więc udostępniać tylko te narzędzia, których naprawdę potrzebuje.
Dla agentów badawczych i kontrolnych oznacza to zwykle: tylko odczyt. W obcych plikach agentów proszę wcześniej sprawdzić możliwe prompt injections.
Moja obietnica dla Pani
Sub-agents nie są celem samym w sobie. Są narzędziem do podziału pracy. Zyskiem jest mniej hałasu w czacie, niższe koszty i bezstronne spojrzenie na Pani pracę.
Moja obietnica dla Pani: polecam sub-agents tylko tam, gdzie pomagają w wymierny sposób. Automatyzacja to coś więcej niż hype wokół AI.
Uwaga: ten wpis podsumowuje kluczowe idee anglojęzycznego filmu na YouTube o sub-agents w Claude Code i porządkuje je z perspektywy doradczej. Źródło: youtube.com/watch?v=e18sdZLwP7o.