Stelt u zich Claude Code voor als een adviseur met een klein team. U spreekt alleen met de adviseur. Hij geeft deeltaken door aan specialisten en meldt u aan het eind het resultaat.
Precies dat zijn sub-agents. Geen hype, maar een praktisch instrument voor werkverdeling. Deze bijdrage laat zien wanneer ze de moeite waard zijn — en wanneer niet.
Wat een sub-agent is
De hoofdsessie is de orkestrator. Dat is de instantie waarmee u spreekt. Zij start zelfstandige sub-agents en wijst hun taken toe.
Elke sub-agent werkt in een eigen, verse context. Hij meldt alleen een compact resultaat terug. Sub-agents spreken met de hoofdsessie, nooit met elkaar.
Waarom ze de moeite waard zijn
Vier redenen maken sub-agents nuttig.
- Schone context. Research, lange logs en grote rapporten blijven buiten de hoofdchat.
- Parallel werken. Veel onafhankelijke taken lopen tegelijk in plaats van na elkaar.
- Goedkope modellen. Het monnikenwerk doet een klein model, de leiding een sterk model.
- Eerlijke reviews. Een verse agent is er niet op getraind om het met u eens te zijn.
Ingebouwd of zelf gebouwd
Claude Code brengt generieke sub-agents mee. Daarnaast bouwt u eigen, gespecialiseerde agents. Een sub-agent is daarbij niets anders dan een Markdown-bestand.
Bovenaan staat de YAML-frontmatter: naam, beschrijving, model en toegestane tools. De beschrijving is de belangrijkste hefboom. Zij bepaalt of de agent bij de taak past.
Een veelvoorkomende fout uit de praktijk is een vergeten aanhalingsteken. Dan breekt de structuur, en de agent start nooit.
Project of globaal
Projectgebonden agents liggen in de repo en reizen mee. Globale agents liggen in uw gebruikersmap en zijn alleen van u.
Vuistregel: moet het team het gebruiken, dan hoort het in het project. Verplaatsen is triviaal, want het is maar één bestand.
Wanneer een sub-agent — en wanneer niet
Niet elke taak heeft een sub-agent nodig. Te veel agents leiden vaak tot slechtere resultaten. Eén eenvoudige vraag helpt.
Stort dit meteen een berg informatie in mijn chat die ik nooit meer lees? Zo ja, delegeer dan. Zo nee, dan blijft het in de hoofdsessie.
Zet sub-agents in wanneer er veel bestanden gelezen worden, wanneer taken parallel lopen of wanneer u een onbevangen review wilt.
Doe het niet bij kleine wijzigingen, bij stappen die van elkaar afhangen, of wanneer de agent een tussenvraag zou moeten stellen.
Dynamische workflows en „ultra code“
Sinds Opus 4.8 zijn er dynamische workflows. De hoofdsessie start dan automatisch veel sub-agents parallel. Dat is krachtig, maar verbruikt uw sessielimiet snel.
Daarom is het triggerwoord van „workflow“ naar „ultra code“ gewijzigd. Zo start er niet per ongeluk een grote workflow. Zet het instrument bewust in.
Rechten serieus nemen
Wanneer een agent gegevens kan lezen of wijzigen, moet u aannemen dat hij dat op een dag ook doet. Geef daarom alleen de tools vrij die hij werkelijk nodig heeft.
Voor research- en controle-agents betekent dat meestal: alleen lezen. Bij agent-bestanden van derden controleert u vooraf op mogelijke prompt injections.
Mijn belofte aan u
Sub-agents zijn geen doel op zich. Ze zijn een instrument voor werkverdeling. De winst is minder ruis in de chat, lagere kosten en een onbevangen blik op uw werk.
Mijn belofte aan u: ik adviseer sub-agents alleen daar waar ze meetbaar helpen. Automatisering is meer dan AI-hype.
Opmerking: deze bijdrage vat de kernideeën samen van een Engelstalige YouTube-video over Claude Code sub-agents en plaatst ze in een adviescontext. Bron: youtube.com/watch?v=e18sdZLwP7o.